Δεν πάτε στο διάολο λέω εγώ;

Κάθε μέρα και μία αυτοκτονία εξ αιτίας της κρίσης, στην οποία μας ρίξατε σεις οι άχρηστοι και χοντρόπετσοι πολιτικοί της πεντάρας.
Προ ολίγου διάβασα ότι ένας 36χρονος αυτοκτόνησε χθες πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Προχθές ένας 76χρονος αυτοπυροβολήθηκε βρε όρνεα. Και μου πετάτε σποτάκια με το «Γιατί κύριε;». Μου βάζετε το δίλημμα Ευρώπη ή μη Ευρώπη; Δραχμή ή ευρώ;

Με τους ρυθμούς που πάμε θα έχουμε αυτοκτονήσει όλοι σε δυο χρόνια βρε γομάρια. Δεν θα υπάρχει ελληνικός λαός. Προς τι, λοιπόν, η επιλογή του τρόπου αυτοκτονίας; Είναι καλλίτερη η... αυτοκτονία με ευρώ από την αυτοκτονία με δραχμή;

Και συνεχίζετε το βιολί της επαναδιαπραγμάτευσης ή της καταγγελίας και κολοκύθια τούμπανα. Για τον Γιωργάκη και την παρέα του που κυκλοφορούν ελεύθεροι πότε θα μας μιλήσετε;

Ακούω τώρα τον Κικίλια να μας πληροφορεί ότι επειδή δεν μας έδωσαν 2,5 δισ. τα διεθνή κοράκια, εμφανίσθηκε το γνωστό μπάχαλο στον τομέα της υγείας. Και συ τι έκανες ρε Κικίλια, όταν τα κοράκια δεν έδωσαν τα λεφτά; Τους ρώτησες γιατί δεν τα έδωσαν; Διαμαρτυρήθηκες; Τους είπες έστω ότι θα έχουν το κρίμα στο λαιμό τους; Έτσι για την τιμή των όπλων. Γι’ αυτόν τον λαό, τον οποίον υποτιμάτε και ξεσκίζετε δεκαετίες τώρα. Και κατέληξες Κικίλια ρωτώντας τον Λαφαζάνη, αν έχουν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ ρωτήσει τον ελληνικό λαό.

Ναι ρε Κικίλια, τον ρώτησαν και αναμένουν την απάντηση την 17.06.2012. Άι σιχτίρ και συ και όλοι οι κωλοτούμπες-διαπραγματευτές. Προσγειώσου. Ο χρόνος τελείωσε. Και μην ξαναμιλήσεις για κυβέρνηση εθνικής ομοψυχίας, την οποία θυμόσαστε μόνον όταν είσθε από κάτω. Φροντίστε να μαζέψετε στο μαντρί όσους ευεργετήσατε, όπως λένε τα στελέχη σας, επειδή σας χρωστάνε χάρη, διότι δεν έχετε επιχειρήματα. Είσθε κενοί. Στον ίδιο δρόμο με τον Παπαϊωάννου που είπε στον λαό ότι πρέπει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, επειδή με το ΠΑΣΟΚ λίγδωσε το αντεράκι του.

Σ-α-ς β-α-ρ-έ-θ-η-κ-ααααααααααααα!!!!! Πώς το λένε; Ελληνικά μιλάω. Ούτε αυτό δεν καταλαβαίνετε;
γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

από το taxalia

Έρευνα -σοκ του Reuters για τις αυτοκτονίες

Σοκάρει η διαπίστωση έρευνας του πρακτορείου Reuters για τις αυτοκτονίες στην Ελλάδα και τις χώρες που μαστίζονται από την κρίση. Αφού γίνεται μία ανάλυση της κατάστασης που διαπίστωσαν οι συντάκτες στην χώρα μας και την απογοήτευση των πολιτών, αναφέρουν χαρακτηριστικά πως...«πίσω από κάθε αυτοκτονία υπάρχουν μέχρι και 20 άλλοι άνθρωποι που μέσα στην απελπισία τους έχουν προσπαθήσει να δώσουν τέλος στη ζωή τους».

Μάλιστα εμπειρογνώμονες επισημαίνουν ότι... «εάν και όποτε τα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα ξεπεραστούν, θα αφήσουν ως κληρονομιά ψυχικές ασθένειες στη γενιά των νέων ανθρώπων που θα έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από τα πάρα πολλά χρόνια, που θα έχουν ζήσει χωρίς καμία ελπίδα».

«Η πολιτική λιτότητας μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε επιδημία. Η απώλεια της εργασίας μπορεί να οδηγήσει σε συσσώρευση των κινδύνων που οδηγούν τον άνθρωπο στην κατάθλιψη ή σε άλλες σοβαρές ψυχικές ασθένειες που είναι δύσκολο να αντιστραφούν - ιδίως εάν δεν έχει ληφθεί η κατάλληλη φροντίδα», σχολιάζει ο David Stuckler, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Cambridge και μελετητής των επιπτώσεων που έχουν οι περικοπές προϋπολογισμού της ΕΕ στην ανθρώπινη υγεία.

από το nonews-news

Θα τον ξεχάσεις

Θα τον ξεχάσεις, σου λέω. Θα τον ξεχάσεις μέσα στο άγχος και την πολυφωνία των επερχόμενων εκλογών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν έβλεπες το πρόσωπό του χιλιάδες ώρες σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν ήταν πολυγραφότατος, ούτε λαλίστατος, ούτε δημοφιλής.

Στο δέκατο του δευτερολέπτου που πέρασε η σφαίρα μέσα από ένα μυαλό που είχε την ατυχία να ονειρεύεται θα τον αφήσεις στην μνήμη σου και θα τον φέρνεις στη θύμηση σου, όταν θα έχεις την συνηθισμένη στιγμιαία τσατίλα, σαν εκείνον που στήθηκε απέναντι από τα γραβατοδεμένα καθίκια της δημοκρατίας φτύνοντάς τα με το αίμα του. Θα τον ξεχάσεις γιατί δεν έχεις την ψυχική αντοχή να τον θυμάσαι.

Τον έχεις ξεχάσει ήδη αφού το σιδερόφραχτο κάστρο της δημοκτατορίας είναι ακόμα στην θέση του και τα...
πολιτικόμουτρα κάνουν τα πλάνα του προεκλογικού τους αγώνα αποδεικνύοντας ότι ούτε τον θάνατο στην πόρτα τους δεν φοβούνται. Η σφαίρα ήδη έχει γίνει μπίλια που την παίζουν «αριστεροί» και δεξιοί στην προεκλογική τους ρουλέτα, και δεν έγινε βόμβα, όπως ήλπιζες, στα θεμέλια αυτού του τεράστιου κρεοπωλείου ζωντανών ακόμα ψυχών. Τον έχεις ήδη ξεχάσει γιατί τον έχεις κάνει ήδη μελό. Τον έχεις μετουσιώσει σε αφορμή να δακρύζουν τα μάτια σου και όχι να οργίζεται η καρδιά σου. Καρφώνεις σημειώματα αντίστασης στο δέντρο που έπεσε και δεν γίνεσαι εσύ το καρφί να τρυπήσει το λαρύγγι του ηθικού αυτουργού. Του πας λουλούδια και στεφάνια και περιμένεις την κηδεία του να κάνεις ακόμα μια ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας αντί ήδη να ράβεις τα σάβανα αυτών που σου έχουν πάρει τα μέτρα για την δική σου αόρατη κάσα.

Τον ξέχασες πριν καλά-καλά τον θυμηθείς. Δεν πρόλαβε να γίνει το ήσυχο ουρλιαχτό του λόγος πολιτικός να αδράξεις το όπλο, να πλέξεις κρεμάλες, να στήσεις στον τοίχο προδότες, να εκδικηθείς για Αυτόν που αρνήθηκε να ξεχάσει ότι το μόνο που δεν σκοτώνει, καμία ορατή και αόρατη σφαίρα, είναι η -για όλους εμάς- ξεχασμένη αξιοπρέπεια.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

από το simple man

Ντρεπόμαστε για λογαριασμό τους!

Για τη χτεσινή αυτοκτονία του απεγνωσμένου συνταξιούχου στο Σύνταγμα είχαν το «ανάστημα» και εξέδωσαν ανακοινώσεις ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, η Μπακογιάννη...

Αντί - τουλάχιστον - να σιωπούν, εξέδωσαν ανακοινώσεις!

Ε, ναι, λοιπόν: Τούτη δω είναι από εκείνες τις στιγμές που ένα συγκλονιστικό γεγονός γίνεται καταλύτης για να πέσουν και οι τελευταίες μάσκες. Για να ξεφτίσει το μακιγιάζ. Για να φανεί όλη η «γύμνια του βασιλιά».

Ε, ναι, λοιπόν: Όταν ως απάντηση σε μια τέτοια τραγωδία επιλέγεται...
η επίδειξη της άφατης υποκρισίας και του πιο εξαχρειωμένου φαρισαϊσμού, τότε μπροστά στην - τόση σε μέγεθος και τέτοια σε «ποιότητα» - χυδαιότητα, είναι ελάχιστη εκδήλωση ανθρωπιάς το «ντρεπόμαστε για λογαριασμό τους»!

Ε, ναι, λοιπόν: «Ντρεπόμαστε για λογαριασμό τους». Ντρεπόμαστε για λογαριασμό όλης αυτής της αγέλης από τις χυδαίες ύαινες. Που δεν έχουν ούτε ίχνος ντροπής. Που δεν έχουν ίχνος τσίπας...
γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

από τον Ριζοσπάστη

Παίρνοντας ανάσα, στην πλατεία

Τα μάτια θολά. Μήνες τώρα. Δε φταίει η πρωινή αθηναϊκή κίχλη. Είναι μια θλίψη που ζοφαίνει τα πάντα και δεν την αντέχει. Είναι και τα γηρατειά του, που πίστεψε πως είχε κάνει ό,τι έπρεπε για να τα ζήσει όπως πρέπει. Ξέγνοιαστα, όπως δεν έζησε ποτέ. Σε μια σεζλόγκ, να διαβάζει Γάλλους ποιητές. Μια ζωή στη μπούκα. Δούλεψε, ίδρωσε, δημιούργησε. Μα δεν έφτανε. Σε λίγους μήνες είδε τις αποταμιεύσεις του να εξανεμίζονται, τη σύνταξή του να μηδενίζεται. Από ένα τέρας, που για φωτιά να πηδάει απ’ τα ρουθούνια είχε φόρους, χαράτσια και έκτακτα τέλη. Κι έγινε το κράτος Κρόνος, σκέφτηκε, να φάει τα παιδιά του. Κάνει ν’ ανασάνει, μα βαρύ το στήθος και κόμπος το στομάχι.

Νιώθει τους καθημερινούς ρευματισμούς του, καθώς κατεβαίνει τα... μαρμάρινα σκαλιά της πλατείας. Τα γόνατά του πονάνε, η ανάσα του βαριά. Δυο εύζωνες απέναντι, αγέρωχοι, μπροστά ‘πο άγνωστο μνημείο, κρύβουν στα γεμάτα μάτια την εθνική μελαγχολία. Το νέφος πάνω απ’τα κεφάλια έχει πλακώσει με έναν τρόπο διαφορετικό τους ανθρώπους. Δεν είναι σύννεφο, είναι πένθος συλλογικό. Κάποιοι θα γίνουν λύκοι για να ζήσουν, ακολουθώντας μια πανάρχαια πλατιά λογική. Μα σκέφτηκε πως αυτά δεν ήταν για εκείνον. Κι είναι και που δε μπορεί ν’ ανασάνει.

Παίρνει το πρωινό κουλούρι. Ένα φίλτρο έχει μπει σε κάθε του αίσθηση εδώ και καιρό. Το σουσάμι δεν είναι τραγανό, θα σκεφτεί. Δε βαριέσαι. Σε λίγο όλα θα τελειώσουν, σκέφτεται ξέπνοα, αναζητώντας ανάσα.

Ευλαβικά γδέρνει το σπιρτόκουτο, ανάβει το τσιγάρο, τινάζει το σπίρτο. Ρουφάει τον καπνό εγωιστικά. Σκέφτεται πώς θα μπορούσε να κρύψει σ’ αυτόν τις έγνοιες του. Μα κι αυτός χάνεται, όπως χάθηκαν και τ’ άλλα. Μα η Αθήνα δεν είναι Σεϊχέλες, και η πλατεία δεν είναι Σαν Σουσί. Κάνει να περπατήσει λίγο ακόμη. Δε μπορεί να πάρει ανάσα.

Σηκώνει ψηλά τον αγκώνα. Είναι το χέρι βαρύ. Τραβάει σκανδάλη.
Κι ανασαίνει.
γράφει ο Παναγιώτη Σωφρονίου

από το Καθημερινή κριτική

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.

Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο. (Τάκης Σινόπουλος)