Σάπιοι εκβιασμοί

Έχουν λυσσάξει οι υπεύθυνοι σωτήρες της χώρας να βάλουν τον Τσίπρα να σώσει και αυτός την Ελλάδα.

Αφού δεν θέλει να μας σώσει αφήστε τον ήσυχο…

Το επιχείρημα των υπεύθυνων σωτήρων είναι ασορτί με την αξιοπιστία τους. Εν πλήρη σύγχυση και παράνοια.

Οι τρεις καμπαλέρος, δηλαδή η Νέα Πασοκρατία και ο αριστερός Καρατζαφέρης που κάνει πως ντρέπεται να το πει, λένε ότι η προτεινόμενη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ θα μας οδηγήσει στην καταστροφή.

Όμως είναι έτοιμοι να τον στηρίξουν να σχηματίσει κυβέρνηση που... θα καταστρέψει την Ελλάδα. Αυτήν την θυσία την κάνουν για να σωθεί η Ελλάδα. Να το ξαναπώ: Θα στηρίξουν την καταστροφή της Ελλάδας για...
να σωθεί.

Και επειδή σκέφτονται μόνο το καλό της χώρας δεν κάνουν μόνοι τους κυβέρνηση με τους 168 βουλευτές που διαθέτουν… για τέτοια θυσία μιλάμε.

Είναι ντροπή να λέτε ότι κοιτάζουν την κομματική τους επιβίωση προσπαθώντας να κάνουν σαν τα μούτρα τους τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το άλλο επιχείρημα έχει να κάνει με την απλοϊκή και πονηρή εξήγηση του εκλογικού αποτελέσματος.

Λένε ότι ο λαός έβγαλε δεύτερον τον ΣΥΡΙΖΑ οπότε θέλει να συνεργαστεί. Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση αυτοί που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ να το έκαναν επειδή δεν ήθελαν να συνεχιστεί η πολιτική της Νέας Πασοκρατίας.

Εκεί με το ζόρι…

Το μήνυμα των εκλογών είναι σαφέστατο. Την πολιτική της Νέας Πασοκρατίας την επέλεξε το 32%. Το 16% του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν άλλη πολιτική. Αυτή που ως πιθανότητα έχει και την έξοδο από το ευρώ.

Σάπιο είναι το ΠΑΣΟΚ μας είπε ο Μπένι. Είναι το ίδιο κόμμα που προεκλογικά ισχυριζόταν δια στόματος Μπένι ότι ήταν η μόνο αξιόπιστη λύση. Άρα η μόνη αξιόπιστη λύση είναι μια σάπια λύση που βρωμάει από χιλιόμετρα.

Είναι η ίδια σάπια πολιτική που θέλει και τώρα να συνεχίσει το σάπιο έργο της σωτηρίας. Των τραπεζών.

Ο Τσίπρας σεβόμενος την εντολή των εκλογών και την επιθυμία του Αντωνάκη του σφουγγαράκη θέλει να γίνουν ξανά εκλογές. Ο λαός ψήφισε και με το αποτέλεσμα των εκλογών λέει: Να κάνουμε την χάρη στον Αντωνάκη τον σφουγγαράκη να γίνουν επαναληπτικές εκλογές μέχρι να αποκτήσει αυτοδυναμία.

Αλήθεια, όταν ο σφουγγαράκης έλεγε ότι θα πάει σε επανεκλογές αν δεν έχει αυτοδυναμία ήταν υπεύθυνος και αξιόπιστος πολιτικός; Με την προσφυγή ξανά στις κάλπες ως δεξιά επιλογή δεν θα ερχόταν λοιμοί, έξοδος από το ευρώ, σεισμοί και τα 10 κακά της μοίρας μας;

Να διαπραγματευτούμε ξανά το μνημόνιο λέει ο Αντωνάκης. Αλήθεια, γιατί εγώ πίστευα ότι πριν υπογράψει τα μέτρα ο Αντωνάκης ο σφουγγαράκης είχε κάνει για πρώτη φορά διαπραγμάτευση και μάλιστα σκληρή και πετυχημένη;

Ανάλογη διαπραγμάτευση δεν είχε κάνει και ο Μπένι;

Η Αλέκα ζητάει από τον λαό να διορθώσει την ψήφο του. Να είναι σίγουρη ότι θα γίνει. Οι μισοί ψηφοφόροι της θα την παρατήσουν στον Περισσό αγκαλιά με την απόλυτη αλήθεια.

Λόγω της ακυβερνησίας πολλοί βγάζουν τα λεφτά τους από τις τράπεζες. Η ευθύνη είναι του Τσίπρα. Ο ίδιος έχει την ευθύνη και για τα προηγούμενα δις που βγήκαν στο εξωτερικό το 2009, το 2010 και το 2011.

Ο Πρετεντέρης έκανε ότι μπορεί για να χώσει σε κυβέρνηση συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ- ΝΔ τον Τσίπρα. Για το καλό της χώρας. Και για να τον κάψει… δεν αντέχει στην ιδέα ότι μπορεί να υπάρξει πιθανότητα να τον καλέσει στη megaλη προπαγάνδα ως πρωθυπουργό.

Θα ενωθεί ο Μάνος και η κόρη του επίτιμου μπας και ενωμένοι καταφέρουν να μπουν στην βουλή για να βοηθήσουν την Νέα Πασοκρατία.

Μετά τις επόμενες εκλογές θα ενωθεί το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ μπας και ενωμένοι μπορέσουν να μπουν στην βουλή για να βοηθήσουν τα αποκόμματα τους να γίνουν μια γκαρσονιέρα στην δεξιά πολυκατοικία.
γράφει ο Μικρός Φωκίων

από το Μικρά μεγάλα εγκλήματα

Μήπως δεν είμαστε φωνές βοώντων εν τη ερήμω;...

Μήπως όλοι εμείς που γράφουμε ή σχολιάζουμε είτε σε μπλογκ, είτε σε μικρές ιστοσελίδες στο Ιντερνέτ, είτε σε επαρχιακές εφημερίδες ή σε εφημερίδες της ομογένειας δεν είμαστε τελικά «εντελώς» φωνές βοώντων εν τη ερήμω; Μήπως όσο μικρή κι αν είναι η επιρροή καθενός μας, όταν γινόμαστε δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες, τελικά ασκούμε κάποια επιρροή; Μήπως, αν δεν ήμαστε εμείς τα αργυρώνητα ΜΜΕ θα περνούσαν αβρόχοις ποσί την προπαγάνδα τους; Μήπως έστω με τις μικρές, αλλά χιλιάδες φωνές μας αποτελούμε τα τριβόλια που δυσκολεύουν την «αρμονική» γραμμή που έχει δοθεί απ’ έξω και από μέσα και δυσκολεύουμε κάμποσο τη ζωή τους;

Όλοι εμείς έχουμε κατά καιρούς θέσει στον εαυτό μας το ερώτημα: γιατί να χαλάω το χρόνο μου παλεύοντας απέναντι στους δυνατούς ή σε ένα λαό που σε μεγάλο βαθμό δε... νοιάζεται για τη μοίρα του και πολύ περισσότερο δε θέλει να ακούει πικρές αλήθειες; Ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος που έχω περάσει από αυτό το στάδιο, ούτε ο μόνος που κάποια στιγμή ένοιωσα την ματαιότητα των ματαιοτήτων και αποφάσισα να μην ξαναγράψω. Κι όπως και πολλοί άλλοι δεν κράτησα την υπόσχεσή μου και μετά από λίγο ή περισσότερο καιρό ξαναμπήκα στην πάλη.

Και κάποιος άλλος είχε πει πριν από 2000 χρόνια το «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» και τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν μια πανίσχυρη δύναμη που κατέκτησε τον κόσμο.

Ας φανταστούμε ότι δεν ήμασταν εμείς, οι φωνές βοώντων εν τη ερήμω: μια χαρά θα περνούσε τα σχέδιά της η Τρόικα, υποτάσσοντας με το σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω, την πολιτική της. Κάπου της χαλάσαμε στη συνταγή. Τώρα τρέχει και δε φτάνει να βρει συμμάχους, να κάνει συνεργασίες ανάμεσα σε ανόμοια κόμματα, όπου σε μια μέρα οι φανατικοί αντιμνημονιακοί μεταμορφώνονται σε ακόμα πιο φανατικούς μνημονιακούς.

Κι αν τα δυο κόμματα δεν αποκτήσουν τους 151 για να σχηματίσουν κυβέρνηση, θα ξαναδούμε σε ρετρό τις αποστασίες του 1965 και θα πηγαινοέρχονται τα αργύρια σε βουλευτές μικρότερων κομμάτων για να αποκτηθεί η περιβόητη πλειοψηφία. Παζάρι θα ξαναγίνει το ελληνικό Κοινοβούλιο και οι συνειδήσεις θα γίνουν λάστιχα.

Εδώ εμείς οι μικρές φωνές εν τη ερήμω μπορεί να τους χαλάσαμε το παιχνίδι. Γιατί ο αποστάτης αποκτά ρετσινιά και τον ακολουθεί εφ’ όρου ζωής, αυτόν και την κόρη του.

Όχι ο αγώνας μας δεν πήγε χαμένος όλος. Ο πιο πολύς μπορεί. Αλλά η μαγιά έμεινε. Κι αυτήν τη μαγιά φοβούνται και τρέμουν οι μεγάλοι. Γιατί, όπως στο ποίημα του Βαλαωρίτη «Ο Βράχος και το Κύμα», είμαστε τα μικρά, αλλά ορμητικά κυματάκια που αργά αλλά σταθερά κατατρώγουν το Βράχο που θέλει να υποδουλώσει την Ελλάδα. Μ’ όλες τις αντιθέσεις που μπορεί να έχουμε μεταξύ μας, δεν παίρνουμε ούτε ένα ευρώ για το γράψιμό μας, δεν αναζητούμε εξουσία, απλά αγαπάμε την Ελλάδα.

Δε λέω ότι δε θάχει καθένας μας κάποιες κρίσεις πάλι στο μέλλον για τη ματαιότητα του αγώνα μας. Και μπορεί να αποσυρθούμε πάλι για κάμποσο καιρό. Αλλά έχουμε κάτι που δεν το έχουν οι πολιτικοί μας: την αγάπη για την Ελλάδα, που δε θα μας αφήσει να ησυχάσουμε για καιρό. Εμείς αντί για φιλί του Ιούδα, δίνουμε το φιλί της αγάπης στην κοιμισμένη πριγκίπισσά μας, την Ελλάδα.

Και ελπίζουμε ότι κάποτε θα την ξυπνήσουμε. Γιατί τίποτα δεν πάει χαμένο, ούτε οι φωνές των βοώντων εν τη ερήμω, όσο καιρό κι αν πάρουν..
Κοντολογίς στην κλασική ερώτηση: «Εμείς θα σώσουμε το ρωμαίικο»; Ναι, εμείς. Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος άλλος θα το κάνει;...
γράφει ο Χρήστος Μαγγούτας

από το καφενείο