Η δημοκρατία θέλει πολίτες που να προφέρουν την λέξη Πατρίδα με υπερηφάνεια και αγάπη

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, που ο ισχυρισμός μου, ότι τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα ουδόλως ενδιαφέρονται για την Πατρίδα και τους Έλληνες, αλλά για το μαγαζάκι τους, τους οπαδούς τους και τα συμφέροντά τους, ολονέν βαίνει αποδεικνυόμενος.

Δεν έχει καμία, μα απολύτως καμία σημασία ότι, ορκίζονται στην Πατρίδα, στο Σύνταγμα και στο γενικότερο συμφέρον του Ελληνικού λαού.

Με τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, ο λαός έδωσε σαφέστατο μήνυμα σχηματισμού πολυκομματικής κυβερνήσεως. Όμως τα παραμάγαζα των κομμάτων περί άλλων τυρβάζουν, θέτοντας την... κυρίαρχη λαϊκή εντολή στις αποθήκες τους, όταν ενεργούν με τον απαράδεκτο και εγωιστικό τρόπο, υποθηκεύοντας οδυνηρώς το μέλλον της χώρας.

Δυστυχώς τίποτε δεν αντιλαμβάνονται και ούτε μπορούν να ομονοήσουν για το καλό και το συμφέρον του τόπου. Απεναντίας οξύνουν τα πράγματα καθιστώντας δύσκολη την μεταξύ τους συνεννόηση και σέρνουν την χώρα στην αβεβαιότητα και σε νέες εκλογές.

Δεν τους ενδιαφέρει η επιβίωση της πατρίδος και των Ελλήνων παρά το μαγαζάκι τους. Επιμένουν στην ανισότητα, στην αυθαιρεσία, στις πελατειακές σχέσεις στα κομματικά παίγνια και στην ασυνεννοησία μεταξύ τους.

Η αποτυχία του πολιτικού προσωπικού είναι παταγώδης. Αδυνατεί να συνεργαστεί και αφήνει τον τόπο έρμαιο των εξελίξεων για να εξασφαλίσει τα δικά του μικροπολιτικά οφέλη.

Γι’ αυτό εμείς που τους ψηφίζουμε δυνάμεθα να φωνάζουμε στεντόρεια, επιτακτικά και με παράπονο:

Η δημοκρατία θέλει διαβασμένους πολίτες.
ΔΕΝ είμαστε!

Η δημοκρατία θέλει πολιτισμένους πολίτες.
ΔΕΝ είμαστε!

Η δημοκρατία θέλει πολίτες που να προφέρουν την λέξη Πατρίδα με υπερηφάνεια και αγάπη.
ΔΕΝ το κάνουμε!

Η δημοκρατία θέλει να διώχνουμε τους άχρηστους και τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ από τη βουλή.
ΔΕΝ το κάνουμε!

από το Syndesmos71

Ανέβα για να δεις την Πατρίδα

Τι είναι Ιδέα;
Ιδέα είναι ο φονιάς του Ιδανικού. Το κατασκεύασμα του ανθρώπου για να κάνει την μοιρασιά. Και πάντα η μοιρασιά είναι απλή και πάντα πετυχημένη: Εις το όνομα της Ιδέας, τη μια θα πάρουν οι πολλοί και θα είναι όλα ήσυχα για λίγο, την άλλη θα πάρουν οι λίγοι-για όσο θέλουν- και μετά θα γυρίσουν πάλι τον τροχό για να νομίσουν οι πολλοί ότι κέρδισαν τον πόλεμο και να κοιμούνται ήσυχοι, ενώ οι λίγοι κοιμούνται ακόμα πιο ήσυχοι με την ηθελημένη τους ήττα εις το όνομα πάντα μιας Ιδέας.

Θα μου πεις για τα κόμματα;
Έχεις δει το φεγγάρι να «σκάει» από τον Ερύμανθο;
Αυτή δεν είναι απάντηση.
Αυτή είναι η απάντηση, διότι τα... αιώνια ποτέ δεν χώρεσαν σε παρατάξεις. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για αυτούς που θέλουν να τα δουν. Για όσους δεν θέλουν, ας βλέπουν τα μούτρα του κάθε μελλοντικού σκουληκοφαγωμένου πολιτικάντη.

Τι είναι πολιτική;
Γελάω πικρά αλλά θα στο πω όσο πιο απλά μπορώ. Πολιτική είναι μια πόρνη που θεωρούν όλοι δεδομένη από την γέννησή τους αλλά αυτή θα ξεπουλά πάντα ολόκληρες γενιές διότι για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκε. Να σε βάλει σε τάξη, να σε ορίσει, να σε κάνει να την θεωρείς απόλυτο δείγμα πολιτισμού.

Πολιτισμός;
Η τραγικότερη εφεύρεση του ανθρώπου. Η απόδειξη ότι είναι ένα άχρηστο ζώο που πρέπει να επιβιώσει φτιάχνοντας έναν πλανήτη πάνω στον πλανήτη. Είναι ο λόγος που φθάσαν τα πράγματα στο σημείο που ζούμε. Καταδικάστηκε η Βία ως απολίτιστη για να μπορείς πολιτισμένα να ανέχεσαι τον άρρωστο εγκέφαλο του κάθε βιαστή των Ιδανικών σου.

Πώς καταδικάζεις τον Πολιτισμό όταν έχει στηρίξει ολόκληρη την ανθρωπότητα;
Ο Πολιτισμός που εννοείς σε τέσσερις λέξεις είναι γραμμένος: "Πόλεμος πάντων πατήρ εστί...".

Δεύτερη φορά που αναφέρεσαι στα Ιδανικά.
Είναι γιατί είναι στα μόνα που πιστεύω. Αυτά που σε ορίζουν Άνθρωπο χωρίς σε κάνουν να ξιπάζεσαι γι’ αυτό. Είναι αυτά που σε κάνουν να παλεύεις όπως ένα ζώο παλεύει για την διαιώνιση του είδους του.

Τι είναι Ιδανικό τελικά;
Αυτό που ποτέ δεν θα χαρείς όσο είσαι ζωντανός. Πρέπει να το πληρώσεις με την ανάσα σου για να μπορέσει να διαιωνιστεί. Αυτό το καθιστά και ως ύψιστο γι’ αυτό και τον ανήφορο, να το αγγίξεις τουλάχιστον, μόνο λίγοι έχουν τα πνευμόνια να τον ανεβούν.

Φοβάσαι τον θάνατο;
Αν δεν τον φοβόμουν δεν θα τον είχα σε εκτίμηση. Κι εγώ τον έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Τον θεωρώ αδελφό γιατί από την ώρα που είδα την πραγματική ζωή είναι πάντα δίπλα μου. Ο θάνατος μού δίδαξε την αξία του να είσαι για ακόμα λίγο ζωντανός.

Έχεις όνειρα;
Ναι, έχω μόνο ένα όνειρο: Να πεθάνω ως Άνθρωπος

Μια τελευταία απορία έχω. Τι είναι πατρίδα;
Έχεις δει το φεγγάρι να «σκάει» στον Ερύμανθο; Χαϊντού το λένε οι ντόπιοι. Αυτό είναι Πατρίδα.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

από το Simple Man

Συγκρίσιμα μεγέθη...

Ένας νεαρός, χαρά Θεού. Αθλητής. Φοιτητής πληροφορικής. Με λεβεντιά, προσήλωση, υπομονή, κόπο και ψυχή, ο Δημήτρης Χονδροκούκης, κάνει την Ελληνική σημαία να κυματίσει πρώτη σε μια μεγάλη αθλητική συγκέντρωση και τον εθνικό μας ύμνο να ακουστεί στην ριζωμένη στο DNA μας, Κωσταντινούπολη. Ξεπερνάει τα όρια, δίνει το καλύτερο, νικάει. Τυλίγεται με τη σημαία και τρέχει σε ένα γήπεδο φωνάζοντας «Ελλάς». Ένα αγόρι μόνο του, αντάξιο του γαλανόλευκου πανιού με φορτίο μέγιστο πάνω στους ώμους που μπορεί και το σηκώνει! Πάνω απ'την βαρύτητα αυτός. Ένας νέος. Για μια πατρίδα. Μια πατρίδα πληγωμένη, εσωστρεφή, οργισμένη, αδικημένη, φτωχική, διαψευσμένη, απαξιωμένη, προδομένη, απελπισμένη. Ένα χαμόγελο για όλους μας. Ένα φτερούγισμα. Ένας νέος άνθρωπος που...μένει εδώ, επιμένει σ' αυτόν τόπο και νικάει. Και άντε πάμε, «χαίρε ω, χαίρε Ελευθεριά»! Ύμνος εις την Ελευθερία. Ελευθερία. Από κει δεν βγαίνει και το Ρία;

Ρετάλια ενός παλιού εαυτού μας, μιας ονείρωξης φευγαλέας, μιας άρνησης να αποδεχτούμε την πραγματικότητα και το καθετί που δείχνει τερατόμορφο το είδωλο μας, όσων συμμετέχουμε στα ΜΜΕ τις τελευταίες δεκαετίες και δεν βγάζω την ουρά μου απέξω, κάποιοι, ουρλιάζουμε μεγαλόσχημες κουβέντες υποστήριξης στην Ελευθερία – Ρία Αντωνίου! Μια όμορφη κοπέλα αισθητικής μαζικής, διαστροφικά τελειομανούς και όμοιας, ξεπατικωσούρας της κούκλας – τέρατος που πήρε στο λαιμό της κοριτσάκια σε όλο τον κόσμο. Τόσο τέλεια ομορφιά που γίνεται τρομακτική απ'την έλλειψη ελαττώματος, εξανθρωπισμένη και σχεδόν εξωγήινη. Το όμορφο κορίτσι μεταναστεύει εκεί που υπάρχει μόδα για να συνεχίσει να είναι μοντέλο. Διότι τι μοντέλο είσαι χωρίς μόδα; Θα 'θελες ίσως, αλλά δεν είσαι. Στην Ιταλία βρίσκεται σε ένα μεγάλο σόου, το δικό τους Dancing with the Stars. Ρατσισμός και απέναντι στην ομορφιά υπάρχει. Τόσο όμορφη άρα χαζή. Οι Ιταλοί κριτές την χρησιμοποιούν καταφέρνοντας το αντίθετο. Να την κάνουν συμπαθή. Και παίρνει στον τελικό, στον ημιτελικό, δεν ξέρω θα σας γελάσω του μεγάλου σόου. Μπράβο της. Εδώ οι ιαχές θρόμβου είναι πιο βροντόφωνες απ' αυτές του επιτεύγματος του Χονδροκούκη.

Γιατί; Διότι όσοι κατέχουν -ακόμα- δημόσιο λόγο, αρνούνται να δουν τους τίτλους τέλους. Αδυνατούν πιθανόν να κατανοήσουν πως η αίσθηση του μέτρου, δεν επιδιώκεται πλέον, αλλά επιβάλλεται. «Παν μέτρον άριστον» λεγαν οι αρχαίοι. Ακριβώς γιατί δεν το' χαν. Γιατί ήταν πάντα ζητούμενο ενός λαού παράφορου και ακραίου, που εύκολα έδινε κώνειο στον Σωκράτη ή εξοστράκιζε τον Αριστείδη τον δίκαιο ενώ αφήνονταν να του χαϊδεύουν τα αφτιά λαοπλάνοι θεομπαίχτες. Αφήστε κύριοι και κυρίες λοιπόν την κοπελίτσα Ρία, να κάνει την καριέρα της και τα χιλιόμετρά της στις πασαρέλες, υποδεχθείτε τον Δημήτρη όπως του αξίζει, ηρωικά, γκρεμίζοντας τα ιδεατά τείχη όποιας πόλης και συγκεντρωθείτε στην ουσία των πραγμάτων γύρω μας. Και ο ήχος που ακούγεται δεν είναι τα τακούνια της Ρίας ενώ χορεύει μάμπο, αλλά ο παλιός κόσμος που τρίζει στα θεμέλια του...
γράφει η Αλεξάνδρα Τσόλκα

από το queen