Αλαζονική αλαζονεία αλαζόνων μέχρι τέλους

Το πολιτικό προσωπικό που εκπροσωπεί τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) που κατέστρεψαν μεθοδικά τη χώρα, δεν εννοεί να καταλάβει το μήνυμα της κάλπης. Επιμένει να θεωρεί μονόδρομο το Μνημόνιο της χρεοκοπίας, με την ίδια ψεύτικη επιχειρη-ματολογία που προσφάτως απέρριψαν οι ψηφοφόροι.

Οι φιλομνημονιακοί παρατρεχάμενοι του δικομματισμού επιχειρούν τεχνηέντως να συνδέσουν την εφαρμογή του αντισυνταγματικού και ουτοπικού Μνημονίου, των κερδοσκόπων «εταίρων», με την παραμονή της Ελλάδας στην ΟΝΕ ή/και στην Ε.Ε.

Αυτό το τελευταίο ψέμα, μοιάζει με... μήνυμα που στέλνεται προς τα έξω, στους ευρω-Γερμανούς, για να εξακολουθήσουν τους εκβιασμούς και προς τις ανερχόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις (δεξιές και αριστερές) που θα επιχειρήσουν να απελευθερώσουν την Ελλάδα καταγγέλλοντας το Μνημόνιο: Όπως το απαιτεί η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.

Εκείνοι που μέχρι πρότινος κυβερνούσαν (εναλλάξ) και αποφάσιζαν με αλαζονεία εναντίον των Ελλήνων, κάνουν μαθήματα πολιτικής ταπεινοφροσύνης στους νικητές των τελευταίων εκλογών. Προς τα πού ζητούν να κατευθυνθεί το ταπεινό πολιτικό φρόνημα; Μα, φυσικά, προς τους Ευρωπαίους «εταίρους». Για να μην θυμώσουν και πτωχεύσουν την Ελλάδα μιαν ώρα αρχύτερα (λες και δεν θα πτωχεύσει μιαν ώρα αργότερα με τα μνημόνιά τους).

Ο κ. Βενιζέλος είπε χαρακτηριστικά, στην ομιλία του στην Κ.Ο. ΠΑΣΟΚ, ότι δήθεν κινδυνεύει η Ελλάδα «να οδηγηθεί σε πλήρη αλβανοποίηση – στη δεκαετία του ’60». Ούτε τα ρητορικά σχήματα δεν μπορούν να βοηθήσουν τους «ρήτορες» του ξεπεσμένου ΠΑΣΟΚ. Ξέχασε, φαίνεται, ο κ. Βενιζέλος, ότι η δεκαετία του ’60 είναι πολλούς αιώνες μπροστά από το μεσαίωνα που βιώνει σήμερα η κοινωνία εξαιτίας των δουλικών μνημονίων.

Αυτός είναι ο ορισμός της αλαζονείας: η προσπάθεια παραποίησης της πραγματικότητας, η διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, η άρνηση των καταφανών λαθών και της αυτοκριτικής. Είναι το διακριτικό γνώρισμα των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων που προσπαθούν να παρουσιαστούν ως σπουδαία και ανώτερα από τα υπόλοιπα. Ενώ κατά βάθος φοβούνται την επιτυχία των αντιμνημονιακών κομμάτων. Γιατί αυτή η επιτυχία θα σημάνει και το ιστορικό τέλος του δικομματισμού, με τη διάλυση των κομμάτων που εναλλάσσονταν στην εξουσία τα τελευταία 38 χρόνια.

Η διάλυσή τους θα είναι τα επίχειρα της ύβρης που γέννησε η αλαζονεία.
«Γιατί και ο ήλιος δεν μπορεί να υπερβεί τα όριά του, αλλιώς θα τον βρουν οι Ερινύες που βοηθούν τη Δικαιοσύνη» (Ηράκλειτος).

από το massmedia-gr

Υπέρ των «αμώμων της Αχαϊκής συμπολιτείας»...

Για πολλούς από τους αριστερούς αλλά κυρίως για πάρα πολλούς εκ των Ελλήνων, οι στιγμές είναι ιστορικές.

Για πρώτη φορά μετά τον αείμνηστο Χαρίλαο Φλωράκη και για δεύτερη φορά μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, ένας ηγέτης κόμματος της αριστεράς λαμβάνει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε τα βασικά σημεία του προγράμματος αυτής της κυβέρνησης, ένα μίνιμουμ, το οποίον, αν η κυβέρνηση αυτή σχηματισθεί, αναλόγως των εξελίξεων και των δυνάμεων που θα...την υποστηρίξουν, μπορεί να διευρυνθεί.

Το πάγωμα του Μνημονίου, το μορατόριουμ έως την επαναδιαπραγμάτευσή του, ή εν τέλει την ακύρωσή του, όπως έχουν κάνει έως τώρα σειρά χωρών της Ευρώπης μηδέ της Γερμανίας εξαιρουμένης για τα δικά τους χρέη η εξέταση από διεθνή επιτροπή (κατά το προηγούμενο επίσης πολλών κρατών) της νομιμότητας ή του επαχθούς περί το χρέος, είναι μέτρα που μπορεί να υποστηρίξει σύσσωμος ο ελληνικός λαός, αν ταυτοχρόνως αναζητηθούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες εκείνων που οδήγησαν τη χώρα σε κατοχή και τον λαό σε αιχμαλωσία.

Η άμεση κατάργηση του καλπονοθευτικού νόμου Σκανδαλίδη - Παυλοπούλου και η καθιέρωση της απλής αναλογικής (ώστε να μπει επιτέλους και η... Ντόρα στη Βουλή), η κατάργηση του τερατώδους και Βενιζέλειου νόμου περί ευθύνης Υπουργών, είναι μέτρα που έχουν πάνδημη υποστήριξη, όχι μόνον από τις αντιμνημονιακές δυνάμεις ή μόνον απ’ τις αριστερές.

Επίσης: η ρύθμιση των χρεών των νοικοκυριών, ο δημόσιος έλεγχος των Τραπεζών, ώστε να διοχετευθούν κεφάλαια για την ανάπτυξη, η καταδίωξη της φοροδιαφυγής, μπορούν να είναι τα πρώτα άμεσα μέτρα για την αλλαγή πορείας της χώρας, για την έξοδο από το σπιράλ της ύφεσης και της λιτότητας.

Η αξιοποίηση και η ανάπτυξη των εθνικών πόρων, η ανάταξη της παραγωγικής βάσης δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη, με την υποστήριξη του λαού όμως, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης και την έξοδο απ’ την ύφεση. Με δικαιότερη κατανομή του πλούτου εν πρώτοις κι ύστερα βλέπουμε

Η ανακοπή των επερχομένων κακών που προβλέπονται απ’ το Μνημόνιο και η αρχή της θεραπείας όσων κακών έως τώρα προκάλεσε, είναι κάτι που μπορεί να γίνει εδώ και τώρα, αν ο λαός κληθεί να πάρει την υπόθεση στα χέρια του.

Προσωπικώς, εκτιμώ το φιλότιμο των Ελλήνων και πιστεύω ότι πολλά δεινά μπορούμε να αποτρέψουμε κι άλλα να διορθώσουμε, αν οι εργαζόμενοι πολίτες, οι επιστήμονες, οι νέοι, κληθούν να συμμετάσχουμε στις ευθύνες της διακυβέρνησης.

Βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας αυτές τις ημέρες θαυμαστά πράγματα να συμβαίνουν: μια ολόκληρη μιντιακή τρομοκρατία να καταρρέει, μνημονιακά κόμματα να επιδίδονται πανικόβλητα σε φθηνές ντρίμπλες, τον ΣΕΒ να κάνει επικοινωνιακά κόλπα, πολύ παιδαριώδη για να πιάσουν τόπο.

Φαίνεται σαν λαός να μίλησε στις εκλογές και τώρα να ’χει στήσει αυτί. Ακούει και κρίνει.

Και κατά τούτο δεν καταλαβαίνω τη στάση του ΚΚΕ. Δύο λόγια μόνο θα πω και δεν θα ξανασχοληθώ - όχι από αλαζονεία, αλλά από πικρία.

Είναι σαν να καίγεται το σπίτι των εργατών και το Κόμμα της εργατικής τάξης να μας προτείνει τα σχέδια του νέου μας σπιτιού στον σοσιαλισμό!

Τώρα χάνονται δουλειές, τώρα σκλαβώνονται οι εργάτες, τώρα κλείνουν μαγαζιά, τώρα αυτοκτονούν άνθρωποι και το ΚΚΕ δεν συμμετέχει, ούτε υποστηρίζει έστω μια κυβέρνηση που θα προσπαθήσει να τα σταματήσει όλα αυτά.

Γιατί;

Διότι «ο Τσίπρας λέει ψέματα, εξαπατά τον λαό, δεν θα γίνουμε σαν τα μούτρα σας».

Δίκη προθέσεων;

Παραλογισμός;

Απορία ψαλτού βηξ;

Ο,τι κι αν είναι, αφήνει τον λαό αβοήθητο. Η αποστασιοποίηση του ΚΚΕ για να μην καλλιεργήσει τάχα στο λαό αυταπάτες, αποβαίνει τελικώς χρήσιμη σε όσους επιδιώκουν να μην αλλάξει τίποτε.

Θα αλλάξουν όλα αύριο, μας διαβεβαιώνει το ΚΚΕ και ως τότε, τιμωρεί όσους είχαν αυταπάτες, λέει, για το... Μάαστριχτ. Έως τότε ας χαθούν μεροκάματα, ας κλείσουν σπίτια και μαγαζιά, ας χαθούν ζωές, όταν όλοι χάσουμε τις αυταπάτες που μας καλλιεργεί η απλώς αριστερά (!) και προσχωρήσουμε στην Αίρεση των Καθαρών, θα σωθούμε.

Με έναν λόγο, η Ελλάδα ζητάει την αρωγή του ΚΚΕ και το ΚΚΕ της υπαγορεύει όρους. Η εργατική τάξη χρειάζεται το ΚΚΕ και οι αριστεριστές της ηγεσίας του την κοιτούν στα δόντια να δουν αν είναι.... κομμουνιστική.

Ως εδώ!

Αν συνεχίσει έτσι το ΚΚΕ, ο λαός θα το προσπεράσει, δεν θα το χρειάζεται.

Όπως επίσης, ούτε πιστοποιητικά αριστεροσύνης χρειάζονται οι πολίτες για να τους στέρξει το ΚΚΕ στην αγωνία τους.

Ένα κόμμα με τέτοια ιστορία και τόσους αγώνες, συχνά συκοφαντημένο, που έχει χύσει το αίμα του σε μάχες, σε φυλακές, σε εξορίες, που δημιούργησε ταξικά συνδικάτα, που είχε μπροστάρηδες τους ποιητές μας, κάθεται τώρα και μας κάνει δίκη προθέσεων.

Προβάλλει το μάξιμουμ για να μη στέρξει στο μίνιμουμ (ακόμα και για να μας «μάθει», βρ’ αδερφέ, να αγωνιζόμαστε κι εμείς οι «άμαθοι» για το μάξιμουμ).

Όμως, έως εδώ η σεχταριστική αλαζονεία.

Πολλοί από τους αριστερούς, από το 1974 έως σήμερα διυλίσαμε τον κώνωπα και κατάπιαμε την κάμηλο - μπορεί το ΚΚΕ να ζει με το γινάτι της διάσπασης του 1968 και του 1991, όχι όμως κι ο λαός.

Ο λαός βρίσκεται στο 2012 και το 2012 είναι μαύρο. Με τον νεοφιλελευθερισμό να οργιάζει. Και το 2013 να ’ρχεται πιο μαύρο, με την Τρόικα να οργιάζει, ακόμα και με τον Πόλεμο να καραδοκεί.

Ο λαός δίνει στην Αριστερά την εντολή να τον υπερασπισθεί και το ΚΚΕ την «ψειρίζει»...

Κανένα πρόβλημα! Μπορούμε και χωρίς τον «Δίαιο και τον Κριτόλαο».

Τουλάχιστον εμείς θα έχουμε προσπαθήσει...
γράφει ο Στάθης

από το enikos, μοντάζ το Γρέκι

μπεγλέρι

Και τώρα τι;

Οι εκλογές τελείωσαν. Δυστυχώς ο ελληνικός λαός αποφάσισε να συνεχίσει εκ του καναπέ και εκ του καφενείου τον ιδεολογικό του αγώνα.
Να μου πεις ποιον ιδεολογικό;

Όταν ο συντηρητικός ψηφίζει αριστερά, η αριστερά την δεξιά, ο εθνικιστής αγκαλιάζει τον εθνικοσοσιαλισμό, ο φιλελεύθερος δεν έχει πολιτική επιλογή, ο σοσιαλδημοκράτης υπερασπίζει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τότε κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν την χώρα.

Αυτό είναι ένα βασικό ζήτημα σε ότι αφορά τις εκλογές και σε όσους αναμασάνε την... καραμέλα της άμεσης δημοκρατίας, χωρίς να ξέρουνε τι πολίτες χρειάζονται και τι πολιτικές σκέψεις απαιτούνται.

Λοιπόν ας καταθέσω τις απόψεις μου γι' αυτές τις εκλογές:

• Ο πρώτος που νίκησε ήταν η ΑΠΟΧΗ. Οι ψηφοφόροι ήσαν λιγότεροι από το 2009, πόσο μάλλον από το 2007. Άρα όπως έχω πει επαναλλειμένως, το λευκό, η αποχή και η ψήφος σε ολοκληρωτικής ιδεολογίας κόμματα, είναι μία έμμεση ψήφος στον δικομματισμό και μαχαιριά στην φιλελεύθερη δημοκρατία.
• Τα κόμματα του φαυλοκρατικού μνημονίου δεν υπέστησαν την καταστροφή που υπολόγιζαν κάποιοι, μεταξύ αυτών και εγώ. Και όχι μόνο δεν την υπέστησαν, αλλά έδωσαν θράσος να μιλάνε για το αύριο, ξεχνώντας τι έκαναν σήμερα και ακόμα περισσότερο χτες. Εδώ η Ελλάδα χάνεται και τους νοιάζει ποιος θα πάει στο..eurogroup.
• Η είσοδος στην Βουλή Νεοναζιστικού κόμματος, το χάιδεμα του Σταλινικού και η ανοχή στον κοινωνικό αναρχοφασισμό όλα αυτά τα χρόνια, είναι δικά τους πολιτικά έργα. Είναι το αποτέλεσμα τους δικού τους πολιτικού συστήματος.
• Ο πρώτος μεγάλος «νικητής» είναι Ριζοσπαστική αριστερά. Στην Ευρώπη ο όρος «Ριζοσπαστισμός» σημαίνει και ακραίος. Γιά αυτό μην πέφτουν μερικοί από τα σύννεφα όταν διαβάζουν σχόλια από ξένους. Όταν οι συριζαίοι λένε το ΛΑΟΣ ως ακροδεξιά το οποίο σαφώς και έχει ριζοσπαστική δεξιά ιδεολογία, τότε ας προσαρμοστούν στην Ευρωπαική πραγματικότητα.
• Ο δεύτερος μεγάλος «νικητής» είναι ο Καμμένος. Ενώ έδωσε πραγματικό πολιτικό και κοινοβουλετικό αγώνα εναντίον του μνημονίου, μ' έχει απογοητεύσει όμως σε δύο πράματα: στην φρασεολογία που θυμίζει παπανδρεϊκές εποχές αλλά και στην εμμονή του για μη συνεργασία. Μπορεί να επιβάλει με την είσοδό του στην κυβέρνηση επιλογές οι οποίες ούτε που τις άγγιζε ο δικομματισμός όπως η καταπόλεμηση της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, ΑΟΖ, ενεργειακή πολιτική κλπ.
• Οι δευτερότριτοι «νικητές» έχουν μία μεγάλη πρόκληση μπροστά τους: Στο εάν θα βοηθήσουν στην διάλυση της κοινοβουλευτική δημοκρατίας ή στην απογύμνωση του μνημονιακής πολιτικής.
• Το ενδεχόμενο αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι πλέον ορατό εάν δεν βάλουν νερό στο κρασί όλοι τους. Και όταν λέω όλοι του εννοώ, τα κόμματα που είναι υπέρ της φιλελεύθερης δημοκρατίας αλλά και η αυταρχική μερκοζική τρόικα.
• Αποχώρηση της Ελλάδας, σημαίνει και ντόμινο κατάρρευσης ή ανεξαρτητοποίησης στην Ευρωζώνη, με τις ανάλογες επιπτώσεις στην οικονομική και πολιτική σταθερότητα σε ολόκληρη τη νομισματική ένωση.
• Από την άλλη πλευρά, οι Μερκοζύ δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί ότι η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και η είσοδος του νεοναζισμού στην Ελλάδα σηματοδοτεί εκρηκτικές κοινωνικές εξελίξεις στην Ευρώπη. Η Γερμανία όπως οδήγησε την Ευρώπη σε δύο παγκόσμιους πολέμους, έτσι οδηγεί μα την αλαζονεία τους και την Ευρώπη σε μία άλλη ολοκληρωτική καταστροφή.

Αυτές είναι πρώτες σκέψεις μου σαν πολίτη και σαν Έλληνα για το αποτέλεσμα των εκλογών. Πριν δύο χρόνια και με αφορμή την είσοδο του ΔΝΤ, είχα πει: την δημοκρατία σαν τα μάτια μας. Δυστυχώς την χάνουμε και αυτήν εάν παραμείνουμε στις μεταπολιτευτικές εμμονές μας, ειδικά τα κόμματα.
από το olympia