Η τελευταία ελπίδα της Δημοκρατίας

Το 65% του εκλογικού σώματος, που έλαβε μέρος στην εκλογική διαδικασία της Κυριακής, δεν έδωσε σε κανένα κόμμα εντολή διακυβέρνησης. Η σύνθεση της παρούσας βουλής, εξάλλου, είναι αδύνατον να παραγάγει βιώσιμο συνδυασμό εξουσίας, είτε φιλομνημονιακό είτε αντιμνημονιακό.

Η προκήρυξη νέων εκλογών είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν πρόκειται να παραγάγει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία ενός κόμματος, ούτε καν θα μεταβάλει ουσιωδώς τους συσχετισμούς προς την κατεύθυνση της δυνατότητας σχηματισμού ισχυρής κυβέρνησης.

Η λύση επομένως πρέπει να... προκύψει εδώ και τώρα. Μύριοι κίνδυνοι, και όχι μόνον κοινωνικοί και οικονομικοί, αλλά και γεωπολιτικοί, απειλούν την χώρα. Η παρατεταμένη ακυβερνησία θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις, εσωτερικές και εξωτερικές.

Μετά τις τρεις διερευνητικές εντολές, το Σύνταγμα προβλέπει αυτοδύναμη προεδρική πρωτοβουλία (την λεγόμενη τέταρτη εντολή) πριν την απόπειρα σχηματισμού εκλογικής κυβέρνησης με οικουμενική διακομματική αποδοχή (πέμπτη εντολή) και την ύστατη λύση του διορισμού υπηρεσιακής εκλογικής κυβέρνησης υπό τον έναν εκ των τριών προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων (έκτη εντολή).

Σε εκείνη την φάση, η μόνη περίπτωση να σχηματισθεί κυβέρνηση κοινά αποδεκτή από ευρύ (ή έστω επαρκές κοινοβουλευτικά) φάσμα πολιτικών δυνάμεων είναι να διορισθεί ως πρωθυπουργός εξωκοινοβουλευτική προσωπικότητα που δεν έχει εκτεθεί ούτε υπέρ ούτε κατά του μνημονίου. Μόνον μια τέτοια προσωπικότητα θα γίνει αποδεκτή από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων αλλά και από τους Ευρωπαίους εταίρους (και πιστωτές) μας. Προεκλογικά σε άρθρο μου (Το ψευτοδίλημμα των εκλογών) εξήγησα την θέση μου ότι τόσο η άκριτα φιλομνημονιακή όσο και η ακραία αντιμνημονιακή στάση είναι λανθασμένες και ότι η λύση βρίσκεται σε μία σοβαρή, τεκμηριωμένη και υπεύθυνη αναδιαπραγμάτευση που θα συνοδεύεται από ριζικές διοικητικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις και δραστικές περικοπές δαπανών, και ταυτόχρονη ανακούφιση της κοινωνίας και της αγοράς από την άγρια, άδικη και αναπτυξιοκτόνα φορολογία.

Μία παρόμοια κυβέρνηση, που θα αποτελείται από εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα εγνωσμένου κύρους και επιστημονικής επάρκειας, θα λάβει εντολή διάρκειας τουλάχιστον ενός έτους από τις εκλεγμένες πολιτικές δυνάμεις να προχωρήσει άμεσα στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Θα διεξαγάγει μία σοβαρή διαπραγμάτευση με την Ευρώπη με σκοπό την αλλαγή φιλοσοφίας του μνημονίου προς την αναπτυξιακή κατεύθυνση. Θα καταρτίσει πρόγραμμα οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας. Και στην συνέχεια θα διεξαγάγει εκλογές, στις οποίες θα εμφανισθούν ασφαλώς νέα πολιτικά σχήματα, που θα ανανεώσουν το πολιτικό σκηνικό.

Αυτή είναι η τελευταία ελπίδα της Δημοκρατίας.
γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος
διδάκτωρ οικονομικών και κοινωνικών επιστημών πανεπιστημίου Γενεύης

από το Τόνοι καὶ Πνεύματα ….

Περί ακυβερνησίας…

Ακυβερνησία!
Μόνιμη προεκλογική φοβέρα.
Από το 1974 (και όχι μόνο) την "πέφτει" σταθερά στα κεφάλια μας... τη λογική μας και στην... ψήφο μας.

Συνοδεύεται απαραίτητα με:
α) πλαστά και εκβιαστικά διλήμματα, που προσαρμόζονται στην εκάστοτε συγκυρία,
β) ανάλογους/κατάλληλους εκλογικούς νόμους, που...αλλοιώνουν τη Βούληση του Λαού, ενισχύοντας ή αποκλείοντας κόμματα (ο ισχύων πριμοδοτεί το πρώτο κόμμα με 50 - μόνο- έδρες!!),
γ) θεωρίες και επιχειρήματα περί "χαμένης" ψήφου και ισχυρών/αυτοδύναμων κυβερνήσεων,
δ) κορώνες περί "πατρίδος" και "ύψιστων εθνικών στόχων", σε συνδυασμό με... ποταμούς κροκοδείλιων δακρύων.

Τριάντα επτά χρόνια η "ακυβερνησία" αποδεικνύεται μια πολύ καλή και αποτελεσματική φοβέρα.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων την αποδέχεται, ενδίδει και συμμορφώνεται, παρέχοντας ταυτόχρονα πλήρες/καθολικό συγχωροχάρτι σε ΟΛΕΣ τις προηγούμενες κυβερνήσεις και τις Πολιτικές τους και αναβάλλοντας για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση την επιλογή μιας πραγματικά Δημοκρατικής και Προοδευτικής ψήφου.

Που οδηγηθήκαμε σήμερα;

"Στο χείλος του γκρεμού" κατά τους Σαμαρά και Βενιζέλο, τα κόμματα των οποίων κυβερνούν ανελλιπώς.

Πόσο αποτελεσματική ήταν η "μη ακυβερνησία";

Ποιες Πολιτικές ασκήθηκαν;
Τις πταίει;

Τι ακριβώς απειλείται σήμερα από μιά "ακυβερνησία";

Θα μας "αποβάλλουν" οι... Αγορές;
Θα "καταρρεύσει" το χρηματιστήριο;
Θα κλείσουν τις στρόφιγγες οι... τραπεζίτες;
Θα... καταστραφούν τα ασφαλιστικά ταμεία;
Θα αυξηθεί η... ύφεση και η Ανεργία;

Η "ακυβερνησία" μας στέρησε σχολεία και νοσοκομεία, που έκλεισαν ή "συγχωνεύτηκαν";;

Η "ακυβερνησία" περικόπτει μισθούς/συντάξεις;
Αυξάνει τους φόρους;
Κλείνει μαγαζιά;
Η "ακυβερνησία" κατεδαφίζει το κοινωνικό Κράτος;
Αυτή... απολύει;
Είναι η "ακυβερνησία" που όπλισε το χέρι βουλευτών να ψηφίσουν μία τρομακτική "δανειακή" σύμβαση μέσα σε 12 ώρες;

Ή, μήπως, φταίει αυτή που απονεμήθηκε "αριστείον" στη Siemens και τα δύο κόμματα, για τις λαμογιές, μίζες, προδοσίες μισού αιώνα;

ΟΧΙ.

Υπεύθυνες είναι οι αυτοδύναμες και συμμαχικές κυβερνήσεις με τις Πολιτικές τους.

Υπεύθυνοι ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς με τις δικές μας... εκλογικές και πολιτικές επιλογές.

από το πολιτικό κοράκι

Ακυβερνησία και… χάος; προσοχή στα… καλσόν!

Δέστε το κόμπο: μέχρι την Κυριακή 6η Μαΐου θα ακούσουμε πολλά που τα δημιουργικά «αργυρώνητα» μυαλά των υποτελών του «Συστήματος» θα σκαρφιστούν για να μας πείσουν ότι είναι ένας ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ η συνέχιση της Συγκυβέρνησης από τα γνωστά εδώ και δεκαετίες ως στελέχη αλλά «νεότευκτα στις κορυφαίες θέσεις» πρόσωπα της διαιωνιζόμενης οικογενειοκρατίας στην πολιτική μας ζωή…

Εάν ο τίτλος μου ξεφεύγει από τα δικαιολογημένα «πιπεράτα» μου και είναι ελαφρώς «σόκιν» μη με παρεξηγήσετε καθότι πολύ πιο σόκιν ήταν η απόφαση του κ Σαμαρά να προσθέσει τον... Γιώργο Συμπιλίδη στο ψηφοδέλτιο του Κιλκίς και ακόμη περισσότερο «σόκιν» οι θυελλώδεις αντιδράσεις απέναντι στον γιατρό κ Συμπιλίδη ο οποίος ακολούθησε το πρόσταγμα του τότε «ομαδάρχη» του κ Σαμαρά το 1993 να ΡΙΞΟΥΝ την Κυβέρνηση Μητσοτάκη…

«Σόκιν» δεν είναι η απόφαση του κ Παπανδρέου και του κ Καραμανλή να είναι υποψήφιοι ως απλοί βουλευτές στα Κόμματά τους;

«Σόκιν» δεν είναι η απουσία αντίδρασης για τα τεκταινόμενα στη «Νέα» Ν.Δ. του κ Σαμαρά από τον Επίτιμο πρόεδρο του Κόμματος; Αλλά επειδή περνάει πολύ δύσκολες μέρες η σύζυγός του (στην οποία ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση) μπορούμε να καταλάβουμε την απουσία αντίδρασης από τον κ Μητσοτάκη ο οποίος τα τελευταία 2 χρόνια υπήρξε λαλίστατος τοποθετούμενος επί των προβλημάτων της πατρίδας μας…

«Σόκιν» όμως δεν είναι η απουσία ΑΜΕΣΗΣ και ΔΗΜΟΣΙΑΣ αντίδρασης από τον υιό Κυριάκο Μητσοτάκη;

Αλήθεια πόσα από τα παλιά στελέχη της ΠΟΛ.ΑΝ. υπάρχουν στα κοινά ψηφοδέλτια και πόσα θα συμπεριληφθούν στο Επικρατείας;

«Σόκιν» δεν είναι η προσχώρηση του κ. Γιάννη Δημαρά στο Κόμμα του κ Καμμένου και άλλο τόσο «σόκιν» η υποδοχή που επεφύλαξε ο κ. Καμμένος στον πρώην Πρύτανη του ΕΜΠ και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ καθηγητή κ. Μαρκάτο;

«Σόκιν» και πολύ και βαρύ δεν είναι να μας απειλούν ότι ΕΑΝ δεν μπορέσει να πάρει όσους χρειάζεται ο «μπλε-πράσινος» Δικομματισμός παρά το BONUS των 50 εδρών από τον κ. Παυλόπουλο θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ και… ΧΑΟΣ;

Έχουμε να ακούσουμε (και να δούμε στα τηλεοπτικά σποτάκια και αφίσες που σε εμάς χρέωσαν τα Κόμματα) πολλά αλλά σε Δημοκρατία ζούμε και μπορούμε στα blogs να τα σχολιάζουμε και να τα… καυτηριάζουμε!...
γράφει ο καθηγητή Γιώργος Πιπερόπουλος