Παχιές κουβέντες για ισχνές αγελάδες

Τω καιρώ εκείνω εν μέσω δύο ληστών, τώρα, εν Ελλάδι, εν μέσω πλήθους ανέργων εκ δεξιών και πλήθους απλήρωτων εξ ευωνύμων, ή μήπως δεν ανεβαίνουν στον σταυρό οι άνεργοι; ή μήπως δεν ανεβαίνουν στον σταυρό κάθε μήνα, σε νέον σταυρό κάθε μήνα οι απλήρωτοι;

Πού ανεβαίνει η μάνα που δεν έχει να πάρει γάλα στο παιδί της;

Και ποιοι της καρφώνουν τα χέρια στον σταυρό; Δεν της τα καρφώνουν οι ευχαριστημένοι με τα έργα τους κοιλαράδες; οι αυτάρεσκες κουβέντες τους για τα λάθη που αυτοί ουδέποτε έκαναν; για τις προσπάθειές τους να σώσουν την πατρίδα σκοτώνοντας τον λαό της;

Δεν μυρίζει θειάφι το φαγητό των χαμηλόμισθων; αυτών που δουλεύουν με την ώρα; με τη μέρα; δεν ρίχνουν διαρκώς το πιάτο τους ζαριά, κορώνα: αδειανό, γράμματα: ψίχουλα γεμάτο;

Δεν βλέπουν απ’ τα παράθυρά τους μαύρη κοιλάδα γεμάτη από σκορπιούς τον κόσμο οι πιτσιρικάδες; αυτοί που διαβάζουν εις μάτην, αυτοί που δουλεύουν για του αγά τα προγούλια κι... αυτοί που μνέσκουν προσμένοντας το τίποτα;

Ποιοι οδήγησαν τους μισούς Έλληνες στον σταυρό και τους άλλους μισούς αποκάτω να περιμένουν τη σειρά τους μήνα με τον μήνα σταυρό με νέο σταυρό χωρίς τελειωμό, χωρίς ανάκαρο, χωρίς ελπίδα.

Τι κόστος έχει ο Γιωργάκης για το ψωμί που αφαίρεσε απ’ τα τραπέζια; Ο Βενιζέλος, ο Καραμανλή, ο Παπακωνσταντίνου, ο Σαμαράς, η Ντόρα, ο Σημίτης, ο Καρατζαφέρης ανέβηκαν όλοι αυτοί σε κανέναν σταυρό;

Δάκρυσαν όλοι αυτοί δάκρυ πικρό για το πεινασμένο μωρό, για τις αυτοκτονίες της διπλανής πόρτας, για τις ελπίδες των νέων που πουλήθηκαν πόρνες στην Μπαρμπαριά;

Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει ξέμεινε από λεφτά κάποιος απ’ αυτούς που έκοψαν τις συντάξεις και τους μισθούς; Απ’ αυτούς που ξεπουλάνε την πατρίδα για ένα πινάκιο φακής;

Όχι!

Απλώς μας μιλάνε!

Μας μιλάνε ακόμα, χωρίς αιδώ και τσίπα, με μεγάλες κουβέντες και λόγια παχιά ότι θα μας σώσουν, ότι η σωτηρία μας μέσω αυτών των ίδιων που μας μακέλεψαν είναι μονόδρομος.

Μας ζητούν αυτοί που μας σταύρωσαν να τους σταυρώσουμε στα ψηφοδέλτια.

Μας ζητούν νέα ζήτω και νέα χαράτσια, μας ζητούν να συνεργήσουμε με την ψήφο μας για νέους απλήρωτους, νέους απόκληρους, νέους απελπισμένους, κι άλλες αυτοκτονίες.

Όχι άλλο!

Πείνασε κανείς απ’ αυτούς και τα παπαγαλάκια τους που κατηγορούν τα θύματά τους για λαϊκισμό, που μας φτύνουν κατάμουτρα για τεμπέληδες και διεφθαρμένους;

Όχι!

Άχθος αρούρης είναι αυτοί και τα έργα τους, αυτοί έφτιαξαν τον σταυρό, αυτοί έφτιαξαν τα καρφιά, αυτοί που σεμνοπρεπώς ανάβουν τώρα μεγάλες λαμπάδες και λένε μεγάλα λόγια, αυτοί που κρύβονταν στις παρελάσεις, και τώρα ασφαλείς, σε αποστειρωμένο περιβάλλον, ζητούν στη ζούλα την ψήφο μας ναι, στη ζούλα - για να ξανακάνουν τα ίδια.

Οι ίδιοι.

Οι κροκόδειλοι της μιας συγγνώμης, οι ραγιάδες της καμιάς διαπραγμάτευσης, οι δωσίλογοι της χωσιάς. Τα γενόσημα της Μέρκελ.

Δεν ξέρω αν ο γλυκύς Ναζωραίος αναστήθηκε, αλλά η Ελλάδα δεν θα πεθάνει, δεν θα πεθάνει στη βάρδια μας, στα χέρια μας.

Σαδδουκαίους γνώρισε πολλούς αυτός ο τόπος της ελιάς και του ήλιου, από δαύτους έμεινε μόνον η στάχτη τους...
γράφει ο Στάθης

από το enikos

Ένας...

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. Γενιές που σφαγιάστηκαν, καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών.

Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει. Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να... θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνεύρεση την οφείλουν στον Σωτήρα.

Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα.

Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς.

Γι΄αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά, ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων. Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου.

Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι.
Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;»

Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο: Να τον κάνει έστω για λίγο λαό.
Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου.

Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια. Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων. Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας.

Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Iδιοτέλειάς μας σαν να ήταν Κανένας.
γράφει ένας απλός άνθρωπος

από το Simple Man